Donut, de Hulphondpuppy

Vorige donderdag was het sessie, en toen ging het nog eens effe over assistentiehonden en discriminatie. We kregen van Petra een briefje met meertalige uitleg, de verwijzingen naar de wet, en de duidelijke vermelding dat het weigeren van een assitentiehond (in opleiding) onwettig EN strafbaar is.

Tot nu toe heb ik nog nooit last gehad van weigering, Donut kent mijn GB bijna van buiten, de slagersvrouw is dol op Donut (elke keer moet ik duidelijk zeggen dat ze geen snoepje of vleesje mag geven), enkel in de bibliotheek was het effe lastig, want de bibliothecaris had schrik dat Donut op haar boeken zou plassen.

Daar is verandering in gekomen gisteren… Onze eerste echt weigering. En wat voor eentje…. Donut ging mee naar de vernissage van een fototentoonstelling van een meisje dat ik ken (Vocho Verde, een aanrader!) die doorging in Autoworld. Bij het binnen komen in de inkomhal werd ik vrij snel en vrij agressief aangesproken door een oudere man, die me duidelijk wou maken dat honden niet welkom waren. Spijtig genoeg sprak hij een soort van frans, en deed dit uiterst snel, dus het duurde effe voor ik hem doorhad. Ik heb daarna geprobeerd hem duidelijk te maken wat Donut precies was, hoe het technisch en wettelijk in elkaar zat, maar hij had er geen oren naar. Zijn eigen honden mochten niet binnen, dus zeker geen vreemde. Meermaals probeerde ik hem de tekst die ik de vorige sessie heb gekregen te laten lezen, maar dat wou hij niet, het interesseerde hem niet. Ook de baas van het museum wou er niet van weten. Eerst wou die zelfs niet met ons babbelen, maar na een kwartiertje kwam hij er toch aan. Een vrij cru “Chien dehors” gevolgd door wat schelden deden mijn bloed koken, maar ik besefte goed genoeg dat ik mij moest rustig houden. Ik wou zeker niet voorhebben dat Hachiko, of Evy (de fotografe) hier later voor zouden opdraaien.
De baas van het museum stormde effe later terug weg, maar een dame bleef achter. Blijkbaar was dit de vrouw van Mijnheer De Baas, en zei zij me dat ik mij er niets van moest aantrekken, dat zij besliste dat Donut wel binnen mocht, en dat bij eventuele problemen ik haar maar moest contacteren.

Effe later volgde opnieuw wat gezever, en de belofte van de politie te bellen hoewel ikzelf dit eerder in het gesprek zelf ook al aangeboden.

Uiteindelijk hebben we alle foto’s gezien, hebben we een drankje gedronken op de receptie, en heeft Donut braaf al haar commando’s laten zien aan de aanwezigen, die allemaal de kant van Donut, mij en hachiko kozen. De conservator stond 2 meter verder zuur te kijken….