Donut en de grote honden


Op onze wandelingen komen we geregeld andere honden tegen. Ikzelf ben er hard van verschoten hoe gemakkelijk een hond sociaal contact maakt. Mensen die je anders zo voorbij loopt, spreken je aan, of als ikzelf iemand tegen kom met een hond is de drempel zeer klein om een babbeltje te beginnen.

Van onze vele ontmoetingen met andere honden is er nog maar 1 keer echt iets “mis gelopen”. Een blinde volwassen Labrador schrok van de energieke Donut die plots tegen de andere Lab opsprong. Donut kreeg een knauw en kroop kermend achter mij weg. Niet zo zeer van pijn, eerder van te verschieten.

Enkele keren had ikzelf wel schrik. Een Dogo Argentino is niet meteen een vriendelijke hond, maar blijkbaar is Donut zo cute dat zelfs het hart van zo’n beest een beetje smelt. Donut mocht in de oren bijten, met haar pootjes op zijn kop leunen en zo meer.
Ook een kruising tussen een Labrador en een American Stafford zag er geen lieverdje uit… De vormen van een Labrador, maar met een zware borstkas en een ongelooflijk dikke,  gespierde kop. Maar zo gevaarlijk als die eruit zag, zo een dikke lieverd was het binnenin. Speelse Donut  sprong al snel op tegen de dikke lieverd, die na een tijdje rustig ging liggen zodat Donut er bovenop kon gaan liggen en spelen.

Wat telkens wel opviel was hoe een dominante teef Donut wel niet is.

2 Responses to “Donut en de grote honden”

  1. Valéas Says:

    Antoon, ik denk dat je nu al een groooote les leerde: de hond is maar zo gevaarlijk als zijn opvoeding en baas hem maakten… Ok sommige rassen hebben aanleg.. Maar andere rassen zonder echte aanleg (labrador vb) worden zo danig onderschat en als ‘ideale huishond’ in de media gespeeld, dat men de hond onderschat, wat tot enorm wangedrag leidt en soms zelfs tot agressie…

    Je hebt het geluk gehad allemaal zéér welopgevoede honden tegen te komen! En Donut, ja ze is geen katje om zonder handschoenen aan te pakken…

  2. Leen en Yankee Says:

    Amai, een dominant mieke, dat belooft!

    Leen & Yankee

Leave a Reply