Na een eerste massa-oefen-sessie aan het Zuid trokken we de stad in. 37 honden, en de nodige baasjes wandelden van het Zuid het centrum in, en gebruikten alles als hindernissenparcours. Het is een grappig zicht als je plots een 10tal honden achter elkaar ziet slalommen rond paaltjes, of betonblokken als saute of spring plaats ziet gebruiken.

De demo’s verliepen verdomd goed, Donut deed altijd flink haar Plaats, kwam terug op commando, kortom, het was een flinke madam.

Het was grappig om de reacties van de mensen op straat te horen. Sommigen begonnen over blindenhonden, blindegeleidehonden etc, maar ook vrij veel mensen wisten dat het honden van Hachiko die op pad waren.

Na een aantal korte demo’s kwamen we terug aan op Sint Baafs, en kwam de sessie tot z’n einde. Donut en ikzelf trokken nog een tijdje de stad door, omdat we later nog hadden afgesproken met Astrid. Op het einde van de dag waren Donut en ikzelf uitgeput.

Het was leuk om eindelijk een aantal mensen eens in het echt te zien. Leen en Yankee bijvoorbeeld. Of Fenne. Het was een aangename kennismaking

Wat een dag!

blijkbaar was dat blauw het kleedje van een dame die daar rustig in het bos lag met haar lover… Gelukkig hadden ze hun kleren nog aan en zo :p

Donut vond het wel gezellig zo op haar rug erbij gaan liggen en streeltjes krijgen. Maar ik stond er toch maar bij met rode wangen!

Donut fier op een stapel hout

In de auto helpt Donut graag bij het schakelen…
(in de auto heeft Donut veel extra aandacht nodig, zodra mijn hand op de pook ligt, legt ze haar poot er bovenop, en kijkt ze mij aan met die grote bruine puppy-ogen van haar…)

Donut effe laten poseren in de zetel.
(Normaal mag ze niet in de zetel, maar met een “spring” en dan een “up” was het zo gefixt)

Donut groet de koeien…. en zette het daarna op een lopen als ze dichter kwamen….

Meer foto’s na de break

Waarom een kleine stok nemen als er ook een grote is?

Na een ploetersessie in de modder is het tijd voor Donut-wash. Het wassen heeft ze niet zo graag, het afdrogen des te meer! Ik gebruik trouwens alleen klaar water om haar te wassen….

Net verhuist, maakt Donut kennis met de andere hond in huis. Raar genoeg heeft ze van deze de kop nog niet proberen afbijten.

Tijdens de uitwisseling had ik Droedel op bezoek. K heb mijn handen vol gehad!

De kippen konden Droedel gestolen worden….

Donut was op bezoek bij Etienne en Moniek, en kwam zeer goed overeen met de grote Berner Sennen Frodo.

Zo drinkt Donut. Met de poten bij in de emmer en rondplonsen. Tot algemene hilariteit op een trainingsessie of tijdens een HulpHondenCafe.

Effe rust tijdens een wandeling.

Donut toen ik haar net een boxershort had aangedaan. Met een blik van “Baasje wat doe je mij nu weer aan…” Een halve minuut later was ze het al vergeten dat ze die aanhad.

Het poezeneten besluipen…

Een mooie “Plaats” in de gallerij van de Markt van Wemmel.

Donut met boxershort aan….

Donut in de modder

Donut nog in de modder

Donut doet zoekapport in het graanveld…

Moniek en Etienne stuurden enkele foto’s door van Donut.

Maar enkele puntjes:

• Donut is ondertussen een hele dame geworden. Een grote lieve woef, die soms nog denkt dat ze een pup is….
• We zijn verhuisd, en nu heeft Donut een grote tuin om in te spelen. Wanneer ik er bij ben, dan speelt ze met de bal, oefenen we zoek-apport met een stok of een tennisbal maar…
• als ik er niet ben, dan graaft Donut putten, trekt ze takken van mijn appelboom, eet ze planten op en bijt ze potten stuk.
• Ze weet dat ze dat niet mag doen, want als ik dan thuis kom of buiten kom, dan gaat ze snel ergens anders liggen, meestal met haar poep naar mij, en knabbelt ze heel braaf op een stok. Als ik haar dan bij me roep, kijkt ze mij aan met haar grote puppy-ogen, en doet ze alsof het de hond van de buren was die dat allemaal deed.
• De lessen verlopen tegenwoordig zeer goed. Ik heb soms mijn twijfels over haar/mijn/ons kunnen, maar ik merk dat het veel beter gaat wanneer ik niet twijfel. Uiteindelijk zet mijn twijfel zich over op Donut he….
• Ze is onder de scanner geweest! En Viviane, de dierenarts zei dat alles ok was met de gewrichten.
• Gisterenavond zijn we samen naar een minifestivalletje geweest in Koolskamp. (of all places….) Omdat de muziek vrij luid was, deed ik het handgebaar voor “down”, en Donut ging meteen liggen. De mensen rondom mij die dit zagen keken nogal raar, maar ik was zoooo fier!

En volgende keer een uitgebreidere post

De voorbije sessies hebben we meer actieve commando’s geleerd met onze pups. Dingen als ‘up’ en ’spring’, ‘zoek-apporte’ of ’saute’. Ieder commando heeft zo zijn eigen manier om het aan te leren, en voor bijvoorbeeld ’saute’ is het een aanrader om het voor te doen. ‘Saute’ is over iets (een beek, een lage plantenrij, een boomstam) springen, en dus nu ben ik de laatste dagen zelf geregeld wel eens over iets over gesprongen. Gelukkig volgt Donut snel, en is het geen maat voor niets, al die inspanningen

Een avondwandeling houdt meestal in dat we richting park trekken. De eerste stop is op de hoek van de straat voor een ‘besoin’, die bijna op commando lukt. Daarna trekken we de parking over en gaan het park in. Tussen de ingang van het park en het uiteindelijke park zelf is een weg van 200m ongeveer. Hier laat ik Donut geregeld een ‘zit’, een hoge ‘knie’ of een ‘bonjour’ doen. Wanneer we het echte park in wandelen beginnen we aan wat nieuwere commando’s. De Fit-o-Meter is ideaal om het slalommen wat te oefenen, al snapt Donut het concept nog steeds niet. Ook voor een ‘up’ zijn de liggende boomstammen ideaal. De banken die we passeren zijn leuke dingen voor een ’spring’, al let ik goed op dat we niet elke bank gebruiken, en dat het ook niet telkens dezelfde bank is, zodat het geen gewoonte wordt voor haar.
Aan de vijver laat ik Donut meestal los. Het duurt dan ook niet lang voor ze ergens een stok vindt, waar ze fier mee rondloopt. Als ze de stok laat vallen is het de moment om een ‘zoek-apport’ te doen. 2-3 maal geef ik het commando, achteraf gooi ik de stok gewoon weg, na de les is het tijd voor speeltijd he
Tussen het einde van het park en de bewoonde wereld is nog een wegje langsheen een braakliggend veld. Een kleine beek vormt de scheiding tussen de twee. Donut meelokken voor een ’saute’ begint te lukken, al is madam soms lui, en loopt ze gewoon door de beek in plaats van er over te springen.
Het heen en weer springen, lopen in het park, slalommen en zo meer heeft z’n gevolgen… Na een wandeling kom ik meestal buiten adem thuis. En dat is dan de moment dat Donut me bekijkt met oogjes die vragen ‘en gaan we nu serieus wandelen baasje?’

Tot nu toe heb ik nog nooit last gehad van weigering, Donut kent mijn GB bijna van buiten, de slagersvrouw is dol op Donut (elke keer moet ik duidelijk zeggen dat ze geen snoepje of vleesje mag geven), enkel in de bibliotheek was het effe lastig, want de bibliothecaris had schrik dat Donut op haar boeken zou plassen.

Daar is verandering in gekomen gisteren… Onze eerste echt weigering. En wat voor eentje…. Donut ging mee naar de vernissage van een fototentoonstelling van een meisje dat ik ken (Vocho Verde, een aanrader!) die doorging in Autoworld. Bij het binnen komen in de inkomhal werd ik vrij snel en vrij agressief aangesproken door een oudere man, die me duidelijk wou maken dat honden niet welkom waren. Spijtig genoeg sprak hij een soort van frans, en deed dit uiterst snel, dus het duurde effe voor ik hem doorhad. Ik heb daarna geprobeerd hem duidelijk te maken wat Donut precies was, hoe het technisch en wettelijk in elkaar zat, maar hij had er geen oren naar. Zijn eigen honden mochten niet binnen, dus zeker geen vreemde. Meermaals probeerde ik hem de tekst die ik de vorige sessie heb gekregen te laten lezen, maar dat wou hij niet, het interesseerde hem niet. Ook de baas van het museum wou er niet van weten. Eerst wou die zelfs niet met ons babbelen, maar na een kwartiertje kwam hij er toch aan. Een vrij cru “Chien dehors” gevolgd door wat schelden deden mijn bloed koken, maar ik besefte goed genoeg dat ik mij moest rustig houden. Ik wou zeker niet voorhebben dat Hachiko, of Evy (de fotografe) hier later voor zouden opdraaien.
De baas van het museum stormde effe later terug weg, maar een dame bleef achter. Blijkbaar was dit de vrouw van Mijnheer De Baas, en zei zij me dat ik mij er niets van moest aantrekken, dat zij besliste dat Donut wel binnen mocht, en dat bij eventuele problemen ik haar maar moest contacteren.

Effe later volgde opnieuw wat gezever, en de belofte van de politie te bellen hoewel ikzelf dit eerder in het gesprek zelf ook al aangeboden.

Uiteindelijk hebben we alle foto’s gezien, hebben we een drankje gedronken op de receptie, en heeft Donut braaf al haar commando’s laten zien aan de aanwezigen, die allemaal de kant van Donut, mij en hachiko kozen. De conservator stond 2 meter verder zuur te kijken….

Sinds de sterilisatie is ze rustiger en aanhankelijker, maar volgens kenners zou dit eerder te maken hebben met het “lege” gevoel dat ze nu heeft dan met hormonale invloeden.
In alle geval, geen pups meer voor Donut.